سفرنامه نویسی گنجینه ای است برای دوران حاضر و آینده.  شاید قدیمی ترین سفرنامه نویس ایران زمین ناصر خسرو قبادیانی بلخی باشد. این سفر هفتصد سال پیش از مرو تا بلخ طی سال های 444-437 قمری صورت گرفته است. این گنجینه حال و هوای آن زمانه و شیوه همزیستی مردمان آن دیار را نشان می داده است. همچنین هر آنچه که مربوط به آن دوران بوده و عرضه می شده از کالاها و سوغات هر شهر، تا شهرسازی و معماری آن.

آنهایی که قصد سفر به شهر و یا دیار غریبی دارند با خواندن سفرنامه گردشگران، تصویری سه بعدی از فضای شهر و کشوری که می خواهند به آن سفر کنند در برابر چشم خود به دست  می آورند.

نه تنها با مسیر و راه رسیدن به آن دیار آشنا می شوند، بلکه با سوغات، آداب و فرهنگ مردمان آن سرزمین نیز آشنا می شوند. قطعاً مسافر به ذکر بعضی نکات کلیدی که در سفر با آنها برخورد کرده است در سفرنامه خود می پردازد. همه این نکات کلیدی راهگشای مسافری است که قدم بر قدم مسافر قبلی می گذارد. و شاید مسافر جدید، خود نیز قدم های جدیدی بردارد که برای آیندگان موثر باشد و مفید.

اعضای باشگاه جهانگردی صلح به همین منظور سفرنامه های خود را می نگارد تا به هر شهر و سرزمینی که وارد می شویم هم با فضای کلی و عمومی آن دیار آشنا شویم و هم به هدف باشگاه که آشنایی با آیین و رسوم مردمان هر قوم و دیار است بپردازیم و تاکیدی بر اشتراکات سنن، و آداب و رسوم و آیین های آن سرزمین با دیگر نقاط جهان داشته باشیم.

باشد که مرکزیت همزیستی، انسانیت باشد و اشتراکات اقوام و ملل مختلف جهان.